راستی زیباست.ارزشی انسانی است.شفاف است وروشن.درپاسخ تردید درنیکی و بدی صداقت ،راست است و روشن که راستی و صداقت پیشی می گیرد بر کژی و ناراستی.اما همان قدر که زندگی یک لقمه نان و عشق نیست،همواره و همه جا هم با صداقت قرابت ندارد.روزگاری"هرراست نشاید گفت" راست بوده و امروزگویی راست تراست.شگفتی آفرینی و گاه مکر، مخصوص سیاستمداران نیست؛بل باید خاص تمامی خواص باشد؛آنان که بخواهند گامی بیش ازروزمرگی خاکستری بردارند و به جایی و جلالی برسند.سیّاس بودن از نیازهای بارزهمه آنان است.
همواره از اعماق وجود حس کرده ام زیان صداقت،صمیمیت و صراحت را. تازیانه محبت را آنگاه که بسیارمی شود وآدمها را تجسم توقع و طلب می کند.آنها را دراندک زمانی دیگرگون می کند.آری؛ما آدمیان – دست کم بیشترمان- تاب نمی آوریم و توان نداریم که تیمار شویم؛ یا لااقل بسیار تیمار شویم.اگر بی ریا وبی ادا تیمارمان کنند،طرد می کنیم و سرد می شویم.
صداقت را،هرچند که با وجودم عجین است و با خمیره ام سرشته،هیچ گاه باب خشنودی نیافته ام.اما اگر نخواهی صادق باشی و صریح آن گاه که وجودت راست است و راست می گوید وراست می خواهد ،باید نقش آفرینی را نیک بدانی و اگر ناتوان باشی از بازیگری،نقش روزگار چنانت رنگ آمیزی می کند که گم می شوی و مبهوت.
می نویسم از آنچه گفته اند.این نوشته رابه پایان می برم که خوانندگان عزیز را خسته نکند.ممنون که می خوانید.ممنون که می نویسید.ممنون که راست می نویسید.