مهرناز صمیمی

امروز فیلم " به نام پدر" ابراهیم حاتمی کیا را دیدم ...راحله نمادین همیشگی حضور داشت و این بار از هر راحله ای بهتر بود مهتاب نصیرپور با تجربه تأتر و بازی خوبش . کارهای حاتمی کیا فراخنای وجود آدم را تسخیر می کنند و عجیب است که مرد هزار چهره ،پرویز پرستویی ،با چه درخشش غریبی حرف دل حاتمی کیا را که صورت سناریویافته بر دل می نشاند . یادم می آید که وقتی خانم شیرین عبادی جایزه صلح نوبل را ربود گفت که به محض دریافت نقدینگی ؛آن را صرف پاکسازی مناطق جنوب و غرب کشور از مین می کند . نمیدانم خانم این حرف را عملی کرد یانه اما درد آلودگی بسیاری از این مناطق به مین باقی است.راست می گوید حاتمی کیا .مردممان بالاخره کی رها می شونداز این جنگ خانمانسوز ؟مادامی که جنگ جاری بود می گفتند جبهه رفتگان ازمزایای فراوان بهره مندند. کلی ایرانی را با جنگ رفتگان دشمن کردند چون به جای دادن کار و سرمایه و امکانات به آنها صندلی کلاس دانشگاه میدادند ...که هیچ دردشان را هم درمان نکرد...تاوقتی که آقای صدام حسین جوانان مارا دسته دسته می کشت و شیمیایی شان می کرد و ما سربازان آنها را می کشتیم ،صدام سلاح کشتار جمعی نداشت ...بعد که دیدند لابد به سودشان نیست که آقا برسرقدرت باقی بماند یک باره سلاح کشتار جمعی پیدا کردند در عراق و تسخیر کردندو نیرو پیاده کردند ...حالا که مردم عراق فوج فوج کشته می شوند می گویند سلاح کشتار جمعی پیدا
نکرده اند و الان هم نگران جوانان خودشان هستند که آنجا در خطرند ...نمی دانم چطور است که رنگ خون شش هزار کیلومتر آن سوتر از سرخی می افتد ...این جا اگر یک بیمارروانی سی و دو نفر را بکشد دنیا به هم می ریزد و ملکه بریتانیا با سلام و صلوات خدمت خانواده ها ی قربانیان می رسد و دیگر فکر و ذکر بیست و چهار ساعت رسانه های ملی شان می شود این .درست است که جان هر انسانی ارزنده است ،اما این ها دچار پدیده ای هستندکه شیخ سعدی نام آن را ماخولیای مهتری گذراده بود ...فعلا که بدجوری حاکمند براین جهان .تازه در کشورخودشان هم خون آنان که شهروندشان نیستند رنگی ندارد ...به همان راحتی که می گویند امروز آفتابی است می گویند امروز صد و پنجاه نفردر عراق کشته شدند اما امان از روزی که سه سرباز آمریکایی هم درمیان کشتگان باشند ...مرتب می گویند که مردم عراق را از شر صدام رها کرده اند، بعید می دانم مردم عراق تحت دیکتاتوری صدام با تمامی سفاکی اش این همه خرابی دیده بودند و این همه کشته داده بودند ...ملت ما هنوز قربانی مینهای باقی از نبردی هستند که نه برنده ای داشت و نه حاصلی جز درد ...تاکی باید شاهد خلق آثار زیبای تراژیکی باشیم که تنها به سبب درازدستی خودکامگان جان یافته اند؟